Blog
باورهای اشتباه درباره ویزای منطقهای ۴۹۱ میتواند مسیر مهاجرت شما را گمراه کند. در این مقاله، با واقعیتها آشنا شوید و تصمیمهای آگاهانهتری بگیرید.
ویزای سابکلاس ۴۹۱ چیست؟
ویزای منطقهای موقت ۴۹۱ (Skilled Work Regional (Provisional) visa – subclass 491)، یکی از گزینههای پرطرفدار برای مهاجرت به استرالیاست که به متقاضیان واجد شرایط اجازه میدهد به مدت ۵ سال در مناطق مشخصشده استرالیا زندگی و کار کنند.
این ویزا یک مسیر معتبر به سوی اقامت دائم (PR) است، مشروط بر اینکه دارنده ویزا شرایط مشخصی را در مدت زمان سه سال رعایت کرده باشد.
این ویزا بر اساس نامینیشن ایالتی یا اسپانسرشیپ خانوادگی اعطا میشود و یکی از نقاط قوت آن، امتیاز بیشتر (۱۵ امتیاز اضافی) در سیستم EOI نسبت به سایر ویزاهای مهارتی است. بنابراین برای داوطلبانی که امتیاز پایین دارند بسیار کمک کننده هست.
با وجود محبوبیت این مسیر، باورهای نادرستی در میان متقاضیان وجود دارد که میتواند تصمیمگیری و برنامهریزی صحیح را با مشکل مواجه کند. در ادامه به پنج مورد از این باورهای نادرست و واقعیت پشت هر یک میپردازیم.
۱. نمیتوانم بهصورت دورکاری در منطقه ریجنال کار کنم اگر شرکت من در سیدنی قرار داشته باشد:
واقعیت:
دورکاری مدتها پیش از دوران کرونا رواج داشته. از زمان معرفی ویزای ریجنال ۴۸۷ در سال ۲۰۰۷ — که در سال ۲۰۱۳ با ویزای ۴۸۹ جایگزین شد — و سپس معرفی ویزای ۴۹۱ در سال ۲۰۱۹، دورکاری همواره پذیرفته شده است.
شما میتوانید بهصورت ریموت برای هر کارفرمایی کار کنید، حتی اگر دفتر آنها خارج از استرالیا باشد.
آنچه مهم است، مکان فیزیکی شما در زمان کار کردن در استرالیاست، نه مکان کارفرمای شما.
اداره مهاجرت حتی اعلام کرده که اگر ماهی یک بار برای آموزش به دفتر شهر غیر ریجنال بروید، مشکلی نیست.
۲. اگر به منطقه ریجنال دیگری نقل مکان کنم، ویزای من در خطر است یا شهروندی را از دست میدهم
واقعیت:
نادرست. در ۱۸ سال گذشته که ویزاهای موقتی ریجنال وجود داشته، جابهجایی بین مناطق مختلف ریجنال هیچ مشکلی نداشته است.
شرایط ویزای شما بهصراحت بیان میکند که باید در یک منطقه ریجنال زندگی کنید، اما مشخص نکرده که باید در همان منطقهای که اسپانسر شما بوده باقی بمانید.
نامهی اعطای ویزای ۴۹۱ حتی لینکی به فهرست کدهای پستی مناطق ریجنال دارد تا به شما در انتخاب منطقه کمک کند.
بسیاری از ایالتها و قلمروهایی که اسپانسر شدهاند، دارندگان ویزا را تهدید میکنند که اگر منطقه را ترک کنند، به اداره مهاجرت (DOHA) گزارش میدهند. اما در واقع، این تهدیدها فقط تاکتیکهایی برای ترساندن هستند — چون DOHA به این گزارشها اهمیتی نمیدهد.
در مورد شهروندی، این که با ترک منطقه اسپانسر، شانس شما به خطر میافتد، کاملاً نادرست است.
زمانی مهاجرت تاسمانیا ادعا کرد که ترک ایالت اسپانسر ممکن است ارزیابی شخصیت برای شهروندی را تحت تأثیر قرار دهد، اما این کاملاً غلط است.
در بررسی شهروندی، تمرکز بر شخصیت فرد است که معمولاً از طریق بررسی سوابق کیفری انجام میشود. توافقات مدنی با ایالت اسپانسر، اگر شکسته شوند، هیچگونه مجازات کیفری ندارند. در حقیقت، این توافقات هیچ بند تنبیهی ندارند.
بنابراین جابهجایی بین مناطق ریجنال، تأثیری بر صلاحیت شما برای دریافت شهروندی ندارد.
۳. باید سه سال کامل در منطقه زندگی کنم تا واجد شرایط ویزای دائم ۱۹۱ شوم
واقعیت:
خیر، این هم اشتباه است. برای دریافت ویزای اقامت دائم ۱۹۱ در مسیر ریجنال، هیچ الزام اقامتی اجباری وجود ندارد.
شرط ۸۵۷۹ فعالیتهای شما را زمانی که در استرالیا هستید محدود میکند، اما اگر مدت طولانیای را خارج از استرالیا بگذرانید، این شرط را نقض نمیکنید.
و خود قانون ویزای ۱۹۱ در مسیر ریجنال هیچ الزام اقامتی مشخص نکرده است.
بنابراین پس از اعطای اولیه ویزا، میتوانید هر چقدر که خواستید خارج از استرالیا باشید.
۴. باید دقیقاً در همان شغلی که برای آن اسپانسر شدهام کار کنم
واقعیت:
اصلاً اینطور نیست. در ویزای ۴۹۱ میتوانید در هر شغلی کار کنید یا حتی کسبوکار خودتان را راه بیندازید.
یا اگر پول کافی دارید، فقط روی ساحل بنشینید و از منظره لذت ببرید!
برخی ایالتهای اسپانسر مانند قلمرو شمالی تلاش میکنند شما را فریب دهند که باید در ایالت آنها و در همان شغلی که اسپانسر شدهاید، کار و زندگی کنید.
مثلاً در وبسایت آنها نوشته شده: «پذیرفتن نامینیشن از سوی دولت قلمرو شمالی به این معناست که شما با شرایط زیر موافقت میکنید: زندگی و کار در NT در شغل تخصصی خود یا شغلی بسیار مرتبط برای حداقل سه سال از تاریخ اعطای ویزا.»
البته این ادعا کاملاً بیاساس است.
هیچ ایالت یا قلمرویی نمی تواند به شما دیکته کند که باید در چه شغلی کار کنید.
در ویزای ۴۹۱ هیچ محدودیتی برای نوع شغل شما وجود ندارد و قطعاً هیچ شرطی که شما را مجبور کند فقط در یک شغل خاص کار کنید، وجود ندارد.
۵. اگر با پارتنر/ همسرم بهعنوان متقاضی همراه ویزای ۴۹۱ آمده باشم و از هم جدا شویم، دیگر نمیتوانم برای ویزای دائم ۱۹۱ اقدام کنم.
واقعیت:
کاملاً نادرست است.
بسیاری از زوجها در طول سه سال انتظار برای درخواست اقامت دائم، از یکدیگر جدا میشوند.
با این حال، هر دو نفر میتوانند بهصورت مستقل برای اقامت دائم اقدام کنند، در صورتی که معیارهای پایهای را داشته باشند:
داشتن ویزای ۴۹۱ به مدت سه سال
داشتن سه اظهارنامه مالیاتی (tax assessment notice)
رعایت شرط ۸۵۷۹
و رعایت کلی دیگر شرایط ویزا بهصورت قابلقبول
وقتی رابطه به پایان میرسد، متقاضی همراه (secondary applicant) باید یک حساب Immi account مستقل برای خود ایجاد کند تا بتواند تغییرات لازم را به اداره مهاجرت اطلاع دهد.
مهمتر از همه، هیچ الزام قانونیای وجود ندارد که شما پایان رابطه یا شروع رابطه جدید را به اداره مهاجرت اطلاع دهید.