دلایل تأخیر در صدور ویزاهای استرالیا

برای پی بردن به دلایل تاخیر در صدور ویزاها، ابتدا باید درباره‌ی ارتباط سطح برنامه‌ریزی (planning levels)، صدور ویزاها (visa grants) و زمان‌های پردازش (processing times) صحبت کنیم.

مفهوم Planning Level و سطح‌های برنامه‌ریزی مهاجرت

Planning Level جدول‌ برنامه‌ریزی مهاجرت است که هر سال توسط اداره مهاجرت استرالیا اعلام می‌شود.

سطح‌های برنامه‌ریزی (planning levels) به دو دسته تقسیم می‌شوند: خانواده (family) و مهارتی (skilled).

تمام ویزاهای خانوادگی را می‌توان مستقیماً پس از پر کردن فرم‌ها و پرداخت هزینه‌ها درخواست داد.
اما برای ویزاهای مهارتی، شرایط کمی متفاوت است.

در رابطه با ویزاهای حمایت کارفرما (employer sponsored) می‌توانید هر زمان آماده بودید، درخواست خود را مستقیماً ثبت کنید.
اما برای ویزاهای امتیازمحور (points-based) مانند ۱۸۹، ۴۹۱ و ۱۹۰، باید صبر کنید تا دعوت‌نامه (invitation) برایتان صادر شود تا بتوانید اقدام کنید.

سطح‌های برنامه‌ریزی در واقع حداکثر تعداد ویزاهایی هستند که دولت مایل است برای هر زیرگروه (subclass) در طول یک سال مالی صادر کند.

برای مثال، سطح برنامه‌ریزی برای سال مالی جاری در دسته‌ی «ویزای مهارتی با حمایت کارفرما» ۴۴,۰۰۰ مورد است.
وقتی این سقف پر شود، دیگر هیچ ویزایی برای آن زیرگروه در طول همان سال مالی صادر نخواهد شد.

زمان دقیق پر شدن سقف هر گروه هرگز به طور عمومی اعلام نمی‌شود، اما در عمل دولت صدور ویزاها را در طول سال با برنامه انجام می‌دهد.
در بعضی سال‌ها، مانند سال مالی گذشته، سهمیه زودتر پر می‌شود که باعث کند شدن روند صدور برای برخی زیرگروه‌ها در ماه‌های پایانی می‌گردد.
در سال‌های دیگر، زمانی که در انتهای سال مالی هنوز ظرفیت باقی مانده است، معمولاً در ماه ژوئن موجی از صدور ویزاها اتفاق می‌افتد.

تفاوت بین Planning Level و Planning Ceiling

یکی از مواردی که اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند، تفاوت بین سطح‌های برنامه‌ریزی (planning levels) و سقف‌های برنامه‌ریزی (planning ceilings) است.

سطح برنامه‌ریزی عددی است که دولت برای برنامه‌ریزی مهاجرت تعیین می‌کند و همان چیزی است که در گزارش‌های رسمی و بودجه‌ها ذکر می‌شود.
اما سقف برنامه‌ریزی عدد بالاتری است که به دولت اجازه می‌دهد کمی از حد تعیین‌شده فراتر برود.

برای مثال، در سال مالی ۲۰۲۲–۲۰۲۳، سطح برنامه‌ریزی برای ویزاهای مهارتی ۱۴۲,۴۰۰ بود، اما سقف برنامه‌ریزی کمی بیشتر از آن، یعنی ۱۵۰,۰۰۰ تعیین شده بود.

این بدان معناست که اگر تقاضا زیاد باشد و دولت تصمیم بگیرد ظرفیت بیشتری را تخصیص دهد، می‌تواند تا سقف برنامه‌ریزی پیش برود.

نکته دیگر اینکه تعداد واقعی ویزاهای صادرشده در پایان سال لزوماً با سطح برنامه‌ریزی یکی نیست.
ممکن است کمتر از آن باشد، چون برخی پرونده‌ها در مراحل مختلف رد می‌شوند، یا مدارک ناقص دارند، یا متقاضیان منصرف می‌شوند.

در چنین مواردی، ظرفیت استفاده‌نشده ممکن است به دسته‌های دیگر منتقل شود.
در واقع، این همان دلیلی است که گاهی می‌بینید در یک سال، تعداد ویزاهای صادرشده در گروه خانوادگی (family) کمتر از عدد هدف است، در حالی‌که در گروه مهارتی (skilled) از آن فراتر می‌رود٬ یا برعکس. و این چرخه هر سال تکرار می‌شود.

نقش دستورالعمل‌های اولویت‌بندی در تاخیرها

یکی از مواردی که روند صدور ویزا را در هر سال پیچیده‌تر می‌کند، دستورالعمل‌های اولویت‌بندی اداره مهاجرت است.
مانند دستور فعلی، یعنی Direction 105 که اجازه می‌دهد برخی مشاغل خاص مانند کارکنان حوزه سلامت و معلمان، در اولویت پردازش قرار بگیرند٬ حتی اگر افراد دیگر مدت‌ها در صف انتظار باشند.

در حالی که این موضوع برای متقاضیانی که سال‌ها منتظر مانده‌اند ناعادلانه است، اما این تصمیمی است که دولت گرفته است.افسران پرونده اختیار دارند بر اساس همین دستورالعمل‌ها، اولویت پردازش را تعیین کنند.

به این معنا که کسانی که در مشاغل دارای اولویت قرار دارند، اغلب سریع‌تر بررسی می‌شوند٬ حتی به قیمت طولانی‌تر شدن انتظار دیگران.

زمانی که اداره مهاجرت این ویزاها را پردازش می‌کند، معمولاً ابتدا ظرفیت سالانه را با پرونده‌های دارای اولویت پر می‌کند و وقتی سهمیه (quota) پر شد، صدور ویزا برای همه گروه‌های دیگر به‌طور کامل متوقف می‌شود.

مفهوم Pipeline در سیستم ویزا

مطالب ذکر شده ما را به مفهومی می‌رسانند که اداره مهاجرت استرالیا آن را pipeline یا «خط لوله» می‌نامد٬ یک لوله بزرگ گاز تصور کنید که جریان صدور ویزاها از طریق آن وارد سیستم می‌شود.

در واقع، هر نوع ویزا در این خط لوله، زیرمجموعه‌ی خاص خودش را دارد.

برای مثال، ویزای 189 تعداد 16,900 ظرفیت دارد٬ یعنی این تعداد متقاضی (شامل اعضای خانواده) می‌توانند از 1 جولای امسال تا 30 ژوئن سال آینده ویزا دریافت کنند.

به یاد داشته باشید که این تخصیص ظرفیت فقط مربوط به متقاضی اصلی نیست، بلکه شامل تمام اعضای خانواده در هر پرونده نیز می‌شود.

برای ویزای 189، در سال مالی 2024 تا 2025، تعداد 22,973 دعوت‌نامه صادر شده است که می‌تواند حدود 30,000 متقاضی را (با احتساب خانواده‌ها) دربر بگیرد.

با توجه به اینکه تنها 16,900 ویزا در این سال مالی قرار است صادر شود٬ و تعدادی پرونده‌ی باقیمانده از سال مالی قبل نیز وجود دارد٬ سؤال این است که تکلیف بقیه چه می‌شود؟

پاسخ این است که آن‌ها وارد خط لوله‌ی سال مالی 2026–2027 خواهند شد.
و به همین ترتیب، این چرخه بارها و بارها ادامه پیدا می‌کند.

نگاهی تاریخی: از هرج‌ومرج تا سیستم EOI

بیش از یک دهه پیش، قبل از اینکه سیستم فعلی ویزاهای امتیازمحور وجود داشته باشد، هر کسی می‌توانست مستقیماً و بدون نیاز به دعوت‌نامه، برای ویزای مهارتی اقدام کند.

اما پس از حادثه تراژیک سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده و افزایش تمایل به مهاجرت به استرالیا، در آن سال‌ها باعث بروز هرج و مرج زیادی در این پروسه شد.

برای جلوگیری از تکرار چنین هرج‌ومرجی، سیستم Expression of Interest (EOI) معرفی شد.
در این سیستم، افراد ابتدا علاقه‌مندی خود برای مهاجرت را ثبت می‌کنند، سپس باید منتظر بمانند تا دعوت‌نامه‌ای برای درخواست رسمی ویزا دریافت کنند.

سیستم مبتنی بر دعوت‌نامه طراحی شده بود تا «خط لوله» را کنترل کند و فرآیند پردازش را سریع‌تر نماید.
اما در طول سال‌ها، زمان‌های پردازش دوباره به‌شدت طولانی شد٬ درست مانند وضعیت فعلی.

چرا دولت به‌رغم تأخیرها، همچنان دعوت‌نامه زیاد صادر می‌کند؟

سؤال اینجاست: چرا دولت به‌جای این‌همه تأخیر، تعداد محدودی را دعوت نمی‌کند تا پردازش سریع‌تر انجام شود؟
پاسخ ساده است: طمع!

استرالیا پس از دوران کرونا، تعداد زیادی دعوت‌نامه صادر کرد٬ بسیار فراتر از سطح برنامه‌ریزی‌شده٬ به امید اینکه متقاضیان ماهر، استرالیا را به کشورهای دیگر ترجیح دهند. اما کسی به این افراد نگفت که ممکن است مجبور شوند سال‌ها منتظر بمانند تا ویزایشان صادر شود.

در واقع، این یک تلاش عمدی بود برای پر کردن «خط لوله» با متقاضیان، در حالی که دولت کاملاً می‌دانست این کار منجر به تأخیرهای طولانی خواهد شد. اما این واقعیت را پشت یک کمپین تبلیغاتی پر زرق‌وبرق پنهان کرد.

امروز هنوز هم درگیر همان pipeline بیش‌ازحد متورم هستیم.
بسیاری از متقاضیان ویزاهای مناطق منطقه‌ای (regional visas) بیش از دو سال است که در انتظار مانده‌اند.
تأخیرهای اخیر در تخصیص ظرفیت‌ها به ایالت‌ها و قلمروها نیز در واقع تلاشی است برای بازگرداندن کنترل بر این عقب‌ماندگی عظیم.

بحران پنهان: ویزای 186 و وعده‌های غیرواقعی

یکی از مشکلات پنهانی که اکنون با آن مواجه هستیم، انباشت درخواست‌های ویزای 186 (Employer Nomination Scheme) است٬ بدون آنکه ظرفیت کافی برای پردازش آن‌ها در سطح برنامه‌ریزی‌شده وجود داشته باشد.

این موضوع یک سؤال مهم را مطرح می‌کند:
آیا دولت در حال گمراه‌کردن دارندگان ویزای 482 است؟

چراکه به آن‌ها وعده‌ی مسیری به اقامت دائم (PR) داده، اما در واقع برنامه‌ریزی ویزاها (planning levels) نشان می‌دهد که ممکن است نتوانند این وعده را عملی کنند.

به همین شکل، ویزای پارتنر (Partner visa) نیز از این ازدحام pipeline آسیب می‌بیند.
تعداد درخواست‌هایی که وارد سیستم می‌شوند مدام افزایش می‌یابد، اما دولت به‌طور عمدی جریان صدور ویزا را محدود نگه می‌دارد.

از نظر قانونی، این کار نقض تعهدات دولت محسوب می‌شود، اما در عمل کسی نمی‌تواند آن را به چالش بکشد، چون تعداد اندکی قادر به پیگیری حقوقی آن هستند.

اثر زومینگ و چرخه‌های پردازش سریع

گاهی pipeline دچار نوسانات عجیبی می‌شود٬ از چمله اثر زومینگ (Zooming Effect). دوره‌ای که اداره مهاجرت با شتاب زیاد شروع به پردازش درخواست‌های جدید می‌کند، اغلب به قیمت متقاضیانی که مدت‌ها منتظر مانده‌اند.

برای مثال، اخیراً بسیاری از متقاضیان ویزای 191 اقامت دائم خود را ظرف چند هفته دریافت کردند، در حالی که برخی دیگر بیش از یک سال است منتظرند.

به طور مشابه، وقتی ویزای جدید Skills in Demand 482 معرفی شد، درخواست‌های این ویزا بسیار سریع‌تر از نسخه‌های قبلی ویزای 482 پردازش شدند در حالی که متقاضیان ۴۸۲ قبلی (ویزای TSS) همچنان منتظر صدور ویزای خود بودند!

سپس بعد از موج اولیه‌ی پردازش سریع و فروکش‌کردن هیاهوی رسانه‌ای، سرعت پردازش همین ویزا به‌طرز قابل‌توجهی کاهش یافته و گاهی زمان انتظار به بیش از ۱۲ ماه می‌رسد.

جمع‌بندی

واقعیت این است که اولویت‌های پردازش ویزاها بر اساس فشارهای سیاسی و اجتماعی تغییر می‌کند، و این تصمیم‌ها در سطوحی اتخاذ می‌شوند که هیچ‌کس از بیرون قادر به دیدن یا کنترل آن نیست.

در مجموع، سیستم پردازش ویزا در استرالیا پیچیده، غیرقابل پیش‌بینی و اغلب ناعادلانه باقی مانده است.

گلوگاه‌های فعلی، دست‌کاری‌های انجام‌شده در pipeline و تاکتیک‌های استراتژیک پردازش، همگی باعث انحراف سیستمی شده‌اند که در اصل باید شفاف و سرراست باشد.

اگر شما هم در این «pipeline» گیر افتاده‌اید، گاهی بهترین کاری که می‌توانید بکنید این است که نفس عمیق بکشید، زندگی‌ عادی خودتان را ادامه دهید و صبور باشید.

نگران نباشید٬ بالاخره نوبت رسیدگی به پرونده‌ی شما خواهد رسید، چون طبق قانون، اداره مهاجرت موظف است کلیه درخواست ها را پردازش نماید.